Istota teorii względności – Albert Einstein

istota teorii względności

istota teorii względności Istota teorii względności Alberta Einsteina stanowi naszpikowaną fizyką, wzorami i równaniami bombę naukową. Z jednej strony ciężko przyjąć, iż istnieje inna metoda zrozumienia hermetycznych zawiłości w sposób nie angażujący pełni skupienia i niezwykle wytężonej pracy umysłowej. Z drugiej strony wyobraźnia stanowi nieodzowny element konieczny, by zrozumieć, lub przynajmniej być bliżej doskonałej einsteinowskiej logiki.

Szczególna teoria względności

Teoria względności wybitnego naukowca de facto składa się ze szczególnej oraz ogólnej teorii. Szczególna teoria względności odnosi się do czasoprzestrzeni oraz ruchu. To dzięki niej możliwe stało się logiczne połączenie czasu oraz przestrzeni. Ten zakres nauki wiąże się również z kultowym wzorem: E = mc2, czyli z założeniem, że energia spoczynkowa jest równa masie spoczynkowej i prędkości światła w próżni do kwadratu.

„Czy istnieje względność ruchu przestrzeni odniesienia? Innymi słowy, czy istnieją fizycznie równoważne przestrzenie odniesienia poruszające się względem siebie? Okazuje się, że z punktu widzenia mechaniki istnieją takie równoważne przestrzenie odniesienia. Istotnie, doświadczenia wykonywane na ziemi nie mówią nic o tym, że porusza się ona dookoła Słońca (…). Z drugiej strony wydaje się, że fizyczna równoważność nie zachodzi dla dowolnie poruszających się przestrzeni odniesienia (…). Widać więc, że dzieje się tak, jak gdyby istniały kartezjańskie układy współrzędnych, zwane układami intercjalnymi, względem których prawa mechaniki wyrażają się najprościej. Można więc zgodzić się z następującym twierdzeniem: Jeżeli K jest układem inercjalnym, to każdy układ  K’ poruszający się ruchem jednostajnym i postępowym względem K jest także układem inercjalnym (…). Twierdzenie to będziemy nazywali szczególną zasadą względności.”

Ogólna teoria względności

Ogólna teoria względności została natomiast wywiedziona ze szczególnej teorii. Einstein uznał strukturę czasoprzestrzeni jako „ośrodek przenoszący siłę grawitacji”, zatem „duże ciało astrofizyczne zawieszone w czasoprzestrzeni powoduje zakrzywienie struktury kosmosu – i w ten sposób wpływa na ruch innych ciał poruszających się w pobliżu”. Również na podstawie ogólnej teorii wiemy, że ruch masywnego obiektu może przyczyniać się do falowania struktury przestrzeni, we wnętrzu czarnej dziury, teoretycznie, czas nie powinien płynąć, a nadrzędną siłą w przypadku gwiazd i galaktyk jest grawitacja.

Rozszyfrowywanie fizycznych zawiłości

 Istota teorii względności nie stanowi lektury „jednorazowej”, przynajmniej dla mnie. Bez wątpienia pozwoliła mi na kilkunastokrotne osobliwe poczucie dumy i specyficznej radości, których przyczyną było zrozumienie poszczególnych kwestii. Jednak ogarnięcie rozumem ad hoc zagadnień tak bardzo skomplikowanych nie przekłada się na umiejętność późniejszego swobodnego odwołania się do wskazanego zakresu, nad czym, niestety, ubolewam. Ale i nie tracę nadziei, że pojęcie einsteinowskiej teorii w końcu wykroczy poza teoretyczne strony lektury. Do tego zamierzam dążyć, zaś zdecydowanie fascynująco i obrazowo sformułowana treść powinna w tym skomplikowanym procesie pomóc.

 


 

Za książkę do recenzji dziękujemy wydawnictwu

wydawnictwo zysk i s-ka


 

 

 

 

 

Komentarze

komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Facebook IconTwitter IconŚledź nas n Instagramie!Śledź nas n Instagramie!

Korzystając z tej witryny akceptujesz politykę prywatności więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close